İçiniz doluyor mu?

Drama yaslanan bir yanım var. Dram derken, üzüntü, keder değil. Baktığım her neyse onda insana dokunan bir yan bulurum. Kendimce düşünür, çoğu zaman da dile getiremem. Diyebilirim ki; Ağustos ayından bu yana içim birşey almıyor. Bir sürü yer gezdim, gördüm. Aslında iyi de geldi. Amerika’ yı batısından doğusuna dolaştık. Annemle Karadağ’ a gittim. Çocuklar ile tatile, İstanbul ‘ a,  dünyaca ünlü şovları izledim…Ne olduysa bana, içim dolmuyor bir türlü. Sosyal medyada gördüğüm insanlar, hayattan alacakları ne varsa, canı çıksın madem bu hayatın diyerek durmadan paylaşıyorlar. Benim içim almıyor artık izlerken. Drama yaslanıyorum dedim ya…tam tersi oluyor bazen. Kimi zaman gördüğüm, duyduğum karşısında içimde kıpırdama bile hissetmiyorum. Artık bu da olmamalı dediğimiz her şey hepimizi biraz hissizleştirdi mi? Kaçırmak istemediğimiz ne gerçekte? Aslında aradığımız, kaybettiğimizi anlayıp kabul etmediklerimiz neler? Yitip giden insanlarla birlikte, giden sadece o insanların varlıkları mı? Duygularımız, hayallerimiz, birileri tarafından çok sevilen olma hâlimiz mi, geleceğimiz mi, umutlarımız mı, artık yaşanmayacak olanlar, avuntularımız mı peki?
Elimizde birkaç yap boz parçası, denk gelmiyor da uymuş gibi yapıp seyrediyor gibiyiz. Aslında güzel bir manzara resmi belki, fakat renkleri öyle zorlama bir araya getirilmiş ki, mecbur diyerek asıyor duvara, seyrediyoruz. Hayat sanki böyle bu ara. Tam da takvimler dönmüşken üstelik.
Dün masada otururken haberlerde;  Gazze’ de bir gecede 7 bebeğin, anne ve babası üstlerini örtebilmek ve karınlarını doyurabilmek için gösterdikleri tüm çabaya rağmen donarak öldüğünü anlatıyordu. Mehmet ‘e;
– Allah bu zulmü görüyor da, neden durdurmuyor dedim. Bir çocuk aklıyla düşünür gibi sordum. Mehmet de;
– Belki, bunlara şahit olup bir şey yapmıyor oluşumuz da bizim imtihanımızdır, dedi.
Belki doğrudur, yıllar sonra, insanlar ülkende enkaz altında, bombalar Gazze’ de bebeklerin üstüne yağarken neye dertlenip, hayattan hangi alacağını almaya çalışıyordun diye kendimize sorabiliriz. Belki de bu gaile bizi tüketmiş, haklıyızdır. Bugün neye üzüldüğümü bilemedim. Kaybettiğimiz aslında yitip giden canlarla beraber değerlerimiz mi, öncemiz mi, hayattan almayı bekleyip alamadıklarımız mıydı, anlam veremedim. Allah’ tan çok çabuk unutuyoruz her şeyi, geçer bu dünyada, bunlar da geçer. Gerisi içerlerde bir yerde bir boşluk… #içimdengeldiyazdım #kendimenotlar
Ocak 3, 2025.