Aynaya baktığım zaman gördüğüm ben miyim, bilmiyorum. Kim bu yaş almış insan diyorum. Elimi nereye atsam, sanki tüm kalelerim fethedilmiş, ordular kafamın içinde, siper almış, aklımın her cephesinde zafer bizim diyorlar sanki. Sanırım bu kafamın içindekileri bildiğimden, aynaya bakınca kendimi göremiyorum bir süredir. Odaklanıp da bir şeyi sonuna kadar götüremiyorum. Hep aklımda bir şeyler. Dün “Temel Yazarlık Atölyesi” adında katıldığım bir grubun ilk online atölyesi vardı. Gözüm saatte bir yandan. Yerli malı haftası için börek sarıp, duyduğum bir çığlıkla ellerimi bilmem kaçıncı defa yıkayıp çocukların yanına giderken, bir yandan Kerem ile ilgileniyordum. Gözüm saatte, öylece geçti gitti saat. Ona bile katılamadım. Sonra, yeterince iyi görünüyor mu içim diye düşündüm. Mesela, ben de görüyor muyum bir şekilde aynı ortamda bulunduğum bir insanın içini. Dışı gibi mi biliyorum onu dedim, hem de şu an yazarken dedim. Görmüyorum elbet. Çünkü diğer insanlar da beni bilmiyor. Bu hep böyle. Dışlarımızla karşılanıp, içimizle uğurlandığımız bu dünya misafirliğinde bile, içimizle uğurlanabilecek kadar kaçımız şanslı, bilmiyorum. Kendimi, nerede olduğumu anlatmaya çalışmam bir türlü bitmiyor. Boşveer diyorum, kendimi, susturup en derin inzivaya çektiğim zamanlardan sonra da, hep aynı ezbere düşüyorum. Yine anlatmaya çalışıyorum. Neden öyle, niye bu böyle devam ediyor diye hep sorguluyor, düzen bu diyerek oturup kalıyorum susmam gerektiğini bildiğim yerde. O aynaya bakıyorum, kim diyorum dedim ya… İnsan bir tek kendi görüyor; içinden akan geçenleri, o mavilikleri, karartıları, dolduramadığı boşlukları, coşkuyla inleyen bir ses gibi mutluluklarını.
Not: Ben anlatıcıyım. Hisler gelip geçer. Bizimle sonsuza kadar kalmazlar. Her şey yolunda. O kadar zorlanıyorum ki, şu telefonu elime alıp bir süre bir şey yazarken, şu ekranı kaldırıp da klavyeye hızlı hızlı dokunurken. Kerem onlarca defa geldi mesela, içeride kimi zaman kavga, hiç de kolay değil yani. Anlatsam anlaşılmaz, kalelerim fethedildi hem fiziken, hem manen yani. Kendime alan(lar) yaratma konusunda mahir değilim. Hep ben sona kalırım kendi sıralamamda. Çocuklar, sorumluluklarım ve benden beklenilenler önden lütfen…

Sıkı sıkı bağladığım keçileri salasım var… Genellikle kadınlar 40 yaşından sonra yaşadığı hayatı sorgulamaya başlıyormuş. Bende böyle oldu. İmkanı olanlar kendini bir psikoterapi seansında bulurken, kimi de içsel bir değerlendirme sürecine giriyor. Kendimizi iyileştirmeye, türlü türlü yollarla şifalanmaya çalışıyoruz. Aklıma şu meşhur fotoğraf geliyor bu ara. Şu İngiliz donanmasına attığı mermi ile donanmayı dize getiren Seyit Onbaşı’ nın fotoğrafı…
Kaldırabileceğim yükten fazlasını sırtlanıp, gemileri yakasım var. Ama kafam flu. Sanki boş bir kağıda çektim zihnimi. Ne vardıysa önceden hepsi boş kağıtta şimdi. Neydi diye bakıyorum şimdi mesela. Gemileri yakıp, yanlış yerde lafı koydum diye pişman olmaktan çekiniyorum. Böyle oluyor kimi zaman, haklıyken haksız konuma düşmek tam da bu. O yüzden zamanında konuşmak, hakkını aramak gerek. Belki de tavır koymak, sana ona göre davranılmasını sağlamak. Çünkü bu düzende, kendini prenses zannedip dünyayı etrafında çevirenler kıymetli. Ya da birşey yapıyor görünüp, iki işi bir arada yapamayıp çok iş yaptığını sananlar. Onlar kıymetli. En çok söylenen, kendini bay doğru zannedenler, iyi pazarlama yapanlar. Belki de vedalaşmak gerek böyleleri ile. Sağlam bir veda, hatta yok sayma hükmünde olmalı. Vakit varsa, sende de varsa… #içimdengeldiyazdım #kendimenotlar
Not: Yazı eski tarihli. O gün öyle düşünmüş, yazmışım. Onlarca yazı var böyle, her telden.

Hepimizin kendini koruma kalkanları var. İnsana bazen bir es ver yahu dedirten yoğunluk, artık trend olan astrologların “Bunlar iyi günleriniz, hadinn bakiimm” manasındaki bizi sürekli aportta olma konusunda tembihleyen tahminleri, her mecradan ulaşabileceğimiz falancaya ne olmuş olabileceği, hatta kimi zaman hiç görüşmediğimiz kişilerle aynı sosyal çevrede yaşıyor hissi veren yoğun bir paylaşım furyası ve dahası. İnsan özünü yaşayamıyor gibi hissediyorum. Aslında ne hissettiğimizi anlamadan, sağda solda akan bir uyarana takılıp gidiyoruz. Hop oradan, hop buraya… Bana bu yazıları hep bir şey yazdırıyor. Bugün” Anne, yatağa gidiyy” diyen oğlumu uyuduktan sonra tavşanının yanına koydum ve üzerini örttüm usulca. Gece bize uyku mu, uykusuzluk mu ne getirecek bilemeden huzurla baktım ona. Kerem oraya tırmanma, Kerem konuşmuyor, Kerem ağlıyor, Kerem şöyle mi, Kerem, Keremmm diye geçen günlerde o kadar az an var ki gelecek kaygısı taşımadığım. Aklım fikrim yarında. Benim koruma kalkanım aslında bu “an”mış. Çeşitli vesilelerle bunu defalarca hatırlayıp sonra unutuyorum. Belki siz de öylesinizdir. Bayram tatili başlayınca bir kapanma hissi yaşadım yine. Kendime döndüm. Yine içime baktım. İyi şeyler söyledim. Çocuklarımın güzel kokularını duydum tekrar. Var mı sizin de bir olan bitene dur deme kalkanı?
#içimdengeldiyazdım #kendimenotlar
Nisan 30, 2022

Geçenlerde yine bir şeyler yazmaya çalışıp yarım bırakmışım. Her zaman yaptığım gibi…
“Hepimiz bir hikâyeyi tamamlamaya çalışıyoruz. Dünyanın merkezine her tür renkten iplerle bağlıyız aslında” diye yazmışım.
Bu ara kendimi bir çarkın içindeymiş gibi düşünüyorum. Çark, yaşadığımız günler, geçip giden ömür. Finalde bizi kimler, hangi mekanda bekliyor bilemeyeceğiz.
Bir cümle okudum dün. Şöyle diyordu:
– Hepimiz hayattan alacaklıyız.
– Hayatın bize ne borcu varmış ki? dedim sessizce. Sonra bu yazının da yazılma sebebi oldu. Yazmak için bir çıkış noktam olmadıkça sonunu doğru dürüst getiremiyorum çünkü. Yaşamayı, bir hikâye yazılacaksa madem, eksik kalmasın diye o çarkın içinde dönmek, her seferinde basamakların önünde yeni kapıları açmak gibi gördüm. Bir kapıdan diğerine, hep yeni bir girizgah ve yeni bir hikâyeyi kusuru ile de olsa tamamlama gayreti. Belki böyledir, belki sözcükler bu kadar anlatabiliyordur. Duygular, düşünceler değişir, belki bu da suyun yolunu bulduğunu gördükçe, bildikçe değişecektir. Alacaklıyız demişler ya. Sahi neden öyle hissediyoruz kimimiz? Bazen bende de oluyor bu tuhaf duygu. Herşey eksiksiz olsun istiyorum. Değiştirmeye gücümün yetmedikleri, kimi zaman bana ağırmış gibi gelen yüküm mesela, olmasın diliyorum. İşte falan şey de böyle olmasa, nasıl da iyi olurdu diyorum içimden. Kendimce hikâyemi tastamam yazmaya çalışıyorum. Ama unutuyorum işte, unutuyoruz, hikâye elbet eksik kalacak. O zihnimde canlandırdığım çarktan atmam gerekiyor kendimi. Eskiden trenlerdeki emniyet frenini çekmek gibi. Mesela elinde anlamadığın bir raporla bir odanın kapısında bekliyorsun, yahut bir yakınının derdine merhem olamıyorsun, bazen bakıyorsun etrafa, fren yok. İçimi dolduran bunca iyi, kötü şeyden sonra, anahtarı arayıp tüm çantayı boşaltmış ama yine de bulamamış gibi hissediyorum. Diyorum ki, hikayeler her zaman tamamlanmaz, olan biten zaten senin hikayen…
Mayıs 10, 2022

#içimdengeldiyazdım
#kendimenotlar