Evham mı dediniz?

Bazen her şey çok yolunda gibi oluyor. Birden nasıl böyle hissedebildiğime bir anlam veremiyorum. Hatta böyle olması çok tuhaf diyorum. Çünkü evde ufak tefek vukuatlar, ergen tartışması, kardeş kavgası her gün farklı dozda devam ediyor. Bazen de şimdiki gibi oluyor. Tetikte bekliyorum. Çocukların hasta olacakları belliyse, o gece daha ateş çıkmadan, öksürük şiddetlenmeden tetikte bekliyorum. Ben burada bir duygumu paylaştığımda, insanların üzülme geçer, biz de böyleydik gibi iyi niyetli yorumları yanında, ne var ki bundan bahsetmiş demesi de aynı duygu durum ifadesine verilen farklı bir davranış örneği. Açık açık yazmak istiyorum, tam da işte böyleyim diye. Sonra burası çok doğru bir mecra olmasa gerek diyorum. İnsanların kendi derin! bakışlarını koydukları en doğal fotoğraflarının altındaki ingilizce mesaj kaygılı içerikleri görüyorum. Sen yanlış yerdesin kızım. Git başka yerde arz-ı endam et diyorum ama şimdilik yine bu mecra ile devam ediyorum. Çocukları büyütürken yaşadığım en derin duygu belki de, zor zamanlarda evham ve tuhaf varsayımların içinde olup, yalnızlığımın bu varsayımlarımı karşılayamayacak güçte olma ihtimalini hissettiğim zamanlardakidir. Çok anlaşılır ve hissedilebilir bir tanımlama mı bilemiyorum. Yalnızlığın da bir gücü var bence. Bazen çok güçlü oluyor. Eyvallahım yok sana mertebesinde. Çünkü bendim o gün oradaki, sen değil durumu. Ya da işte böyle anlatmaya çalıştığım durumdaki gibi. Yoksa ben de biliyorum, günün döndüğünü, sabahın olduğunu. Kimi insan böyle oluyor işte. Herşeye bir anlam yükleyip, sonra da bunu anlatmaya çalışıyor. Benim gibi…Kelimeler bazen hiç bilmediğin akıllara giriyor, birinin duygusu, aklına yerleşen bir hikâye, sana karşı takındığı tavrı oluyor. Kelimeler sanki uçan bir halı gibi, üzerinde türlü türlü motifleri, herkesin gözü seyreyliyor da, her gönüle giremiyor. Ocak 10, 2022