İnsan duygularıyla var. Kimi diyebilir ki, hayır aklıyla var, bedeniyle var, soyadı ile var. İnsan maddi, manevi her tür kavram ile var. Ancak, hissedebildiğimiz kadar yaşıyoruz. Aslında hissettiğimiz kadar insan oluyoruz. Bunu çok iyi ifade edip birileriyle paylaşmak da gerekmiyor. Hayat, öyle böyle yaşanıp günler, hanemizden bir bir eksiliyorken de bu duygular var, bir anda hayatımız bundan sonra ne olacak diye endişe ederken daha başka türlü var. Pazartesi gününden beri karantinadayız. Eşim pozitif ve evde izole oluyor. Benim ne yaptığımı anlatmama gerek yok. Beni bilen biliyor. Evdeki tempoyu, zorluğu, kolaylığı, güzelliği, sevgiyi, öfkeyi, anlık duyguları ve benim artık bunlarla baş edebilme gücümü ben biliyorum. Nokta koyacağım bu süreçten Allah’ ın izniyle sağlıklı çıkarsak eğer, virgüller koyup, hissettiğim kırgınlığımın üzerinden atlamayacağım bu sefer. Özdemir Asaf’ ın bu şiirini nişan davetiyeme yazmıştım. Aklıma geldi virgüller diyince. Çünkü ben bir tek sevmeye nokta koymayacağım. Çünkü şairin dediği gibi; sevmek nokta almaz çocuklar, sevmeye nokta koyan sınıfta kalır, onun virgülleri vardır çocuklar, sevmek noktalanmaz, o noktadır. Bugünlük de böyle işte.

Bir gün bir kitap yazarsam, adı ya Tuzlu Ekmek” olmalı, ya da ” Hep Aşktan”. İkincisi daha doğru anlatırdı yakın geçmişi. Bazılarımız, “kendimize göre” lokomotifi kendi yönümüzde çekmek isterken, yönü başka yöne çekilen olduk. Bana göre mesela, oklar başka yönü gösteriyordu ve ben şimdi şu noktanın gösterdiği bir yer imleciyim. Tam da burada.Elbet bizi besleyen bu yaşantıda iyi kiler ve keşkeler var. O yüzden dedim, bir kitap yazsam adı kuvvetle muhtemel “Hep Aşktan” olurdu. Kitap da ben gibi biraz acemi ama içten olurdu eminim. Söylenmemiş sözleri söyler ama bir yarım hikaye bırakırdım herkese. Aynı şimdi olduğu gibi. Dedim ya “Hep Aşktan”, yani yönü kendime çevirmek yerine, birlikte yürüdüğün kişinin yönünde yürümek hep bir vazgeçiş. Bir süre sonra anlıyor insan nelerden vazgeçtiğini. Aklıma hep o film geliyor paranoyak bir şekilde.Ya o metroya binmeseydi kadın diyorum. “Sliding Doors” adlı filmdeki gibi olur muydu diyorum aklıma geldikçe. Peki vazgeçtiklerim beni biraz büyüttü veya eksilttiyse.Bunlar da mı hep aşktan? Peki aşktan diyelim, dürüst de olmuyor pek ya, hadi, tevazu gösterip nazik olalım. Neden ben vazgeçmeliyim ya da neden ben kadın olarak toplumun, erkeğin bana çizdiği oyun alanında yaşamalıyım? Belki suçu başkasına atıp, kendi yapamadıklarımı yüklüyorum diyorum belki de gerçekten böyledir. Dışarıdan nasıl göründüğüne bazı zamanlar çok aldırmıyorum. Vazgeçtiğim ne varsa belki mükâfatını alacağım, belki de böyle bir avuntu benimkisi. Dediğim gibi iyi kiler ve keşkeler ile yaşayıp gidiyorum çoğu insan gibi. Ne iyi ki ne de keşke hiçbir şeyi değiştirmiyor. Çünkü zaman geri çevrilebilen bir çark değil, hep ileri diyor bana. Hep önüne bak, ileri diyor. Yoksa kırılır o taşıdıkların. Önüne bak ki var hedefine diyor.Hedefi unutuyor, tökezleyip durmak istiyorum. Ben de yoruldum, beni de anla diyorum ama nafile.Bugün bir paylaşıma denk geldim. Alıntı yaparak yazayım. “Gerginliği, duygu baskılamayı, ancak patlama anlarında duygu boşaltabilmeyi modelliyoruz diyordu. Çok doğru aslında. Keşke patlama noktasına gelmeden, elimi tutsa biri, hadi burada durmalısın dese, ben de kendime bu şansı tanısam. Elimde ne taşıdığımı unutsam, yolun da keyfini sürsem.

Bugün Bahar Hanım, oğlu Hasan’ a mektuplar yazdığından bahsetmiş. Benim yazdığım yazıdan sonra bunu yapmaya karar verdiğinden bahsetmiş. Çok mutlu oldum☺️Kendisi de bana ilham oldu şimdi. “Burada pul bulamıyorum” demiş. Aklıma Frankfurt’ tan o zamanlar arkadaşım olan eşime yazdığım mektuplar geldi. Harçlığımı, mektup kağıdı ve çıkartmalara harcar, tüm Zeil caddesini gezer, en hoşuma gidenleri toplar, büyük bir özenle konuşur gibi yazardım. O Los Angeles’ ta ben Frankfurt ve İstanbul’ da derken, birbirimizin mektubunun yolunu gözlerdik. Birbirimize yazdığımız onlarca mektuptan sonra, askerlik, nişanlılık döneminde de birbirimize yazmaya devam ettik. Bu çağda bulunmayan varlıklardık sanki. Sadece konuşur gibi yazıp duruyorduk. Sonra evlendik, bu sefer sürekli seyahat eden eşim bana dünyanın neresine giderse gitsin yazdı. Daha kısa yazılar, bazen posta kartı olarak da olsa geldi. Hep üzerinde o güzelim pullar ve hep Mehmet’ ten…Ben de onsuz gittiğim yerlerden ona kartlar atmaya devam ettim. İnsan bence hatıralara tutunmaya devam etmeli, geçen gün kendime sormuştum ya. Bu pul bana cevabı fısıldıyormuş meğer. Geçmişi arada iyi de hatırlamak gerek. Hep olumsuz, bana böyle demişti, böyle üzülmüştüm demek yerine, iyi ki olmuş demek de gerek. Önümüze bakıp, arkada kalanı hörgüç gibi taşımak da var, kırılmasın, hırpalanmasın diye kucaklayıp, önüne kata kata gitmek de… Hangisini istersek o, bugün de böyle.
Şubat 18, 2022.
#içimdengeldiyazdım