Kendimi az yokuşlu, inişi çıkışı çok ama herkesin kolayca gitmek istediği yere varabileceği bir yol gibi görüyorum. Bu sabah, birden sert bir tepki verdim karşımdaki kişiye. Sonrasında bu hisse kapıldım işte. Hep topu yumuşatan ben, dik bir yokuş gibi durdum. Sonra tâbi ki, konuşmanın seyri değişti ve ben öyle demek istemedim şeklinde konuşma değişti. İnsan kendi nasılsa, ilişki içinde bulunduğumuz insanlar da bize öyle davranıyor. Hep ılımlı, yapıcı olmaya çalışınca, nasıl olsa diye başlayan cümlelerin öznesi oluyorsunuz. Azıcık direnince, tepki bu sefer ölçüsüz oluyor ve sen zaten hep böylesin ile başlayan iç seslerin ya da tartışmaların baş aktörü olmak da beklenen son oluyor. İkisi arasında bir tavırla davranmak benim için çok zor da olsa, bazı kişilere karşı buna hakkım olduğunu da düşünüyorum. Keşke her zaman hem kucaklayıcı, ılımlı hem de dik olmayı başarabilsem. Son zamanlar, daha çok kabuğuma çekildim. Verici olmak yerine, geri durmaya çalışıp, kimi için çabalamak yerine iki kişi arasına, beşeri ilişkinin ortasına bir set çekmeyi başarıyorum. Başarmak derken, bu iyi bir başarı değil, biliyorum. Hayır demeyi bilemeyip kendimi korumaya bu şekilde alıyorum. Sonra bildiğimi yapıp, böyle iç huzurumla mutlu oluyorum. Şu dediklerimi somut örneklerle anlatabilmek çok daha iyi olurdu ancak bu mecrada mümkün değil. Ben kendimi ruhsal olarak böyle izole edebildim. Hem biraz içinde, hem biraz dışında. Şu günlerdeki gündem de buna müsade ettiği için bu yol şimdilik beni rahatlattı. Sonrasında nasıl olur bilmem… Bu günlük söyleyecek başka bir şeyim yok 😊

Dün Instagram’da bir paylaşıma denk geldim. Severek takip ettiğim biri, cami avlusunda rahmetlinin ruhu için okuduğu Yasin-i Şerif’ i paylaşıp, ona da nasip oldu gibi bir şey yazmış. İnsanlar bir şeyi o an gerçekten hissedip yaşayıp, fotoğrafını çekip nasıl takipçileriyle paylaşıyor diye düşündüm. Hepimiz, bu mecradaki, ben de dahil ne meraklıyız paylaşmaya. Komşumuzun nasıl bir evi olduğunu Instagram üzerinden yaptığı canlı yayınla görüyoruz. Yüz yüze geldiğimizde, emojili konuşmaların esamesi okunmuyor. Gerçeklik anlamsız artık. Varsa yoksa paylaşım yapmak. İstanbul’ da kuaföre gittiğimde, salondaki müşterilerden biri bağıra bağıra görüntülü olarak konuşuyordu. Tüm mevzuları, onu instada gördüm, şurada durum paylaşmış. Ben öyle yapınca, böyle davrandı, dedikodu gırla. Yahu, gerçek hayata ne oldu? Sahiden biz hissediyor muyduk? Ne zaman böyle olduk. Instagram benim kullandığım tek sosyal medya mecrası. Çoğu zaman faydalı buluyorum. Ama midem bulandı dün ve bugün. Diyorum ki galiba bir benim başaramayan, büyük işler kotaramayan, tüm sağlıklı yaşam konulu hesapları takip edip yuh sana diyen. Ben kıymalı makarna aş erip, 2 ayda 5 kg zar zor verebiliyorken, insanların her daim fit oluşu, uyuyan bebekler, dingin ruhlar, düzenli evler, çok sağlıklı beşeri ilişkiler falan derken, ha evet bir de filtreler eklenince, instagram sosyal hayatımızda göremediğimiz yeni sosyal baskı türü oldu. İnsanlar birbirlerinin hayatlarına çok rahat erişebiliyor ve müdahil oluyor. Hakaret edip yargılayabiliyor. İnstamomlar var, özellikle onlar şahane. Aylar önce, bir hesapta her gün bir annenin bebeği ile olan günü video ile paylaşılıyordu. Sadece evet sadece birine denk geldim. Sabah Kerem’in aylarında olan bir bebek uyanıyor, oyuncak köşesinde oyuncaklarıyla oynuyor. O sırada annesi kahvaltı hazırlıyor. Bebek o muhteşem kahvaltıyı yapıp oynuyor yine. Uykusu gelince annesi yatağa koyuyor, uyanınca mor havuçlu kıymalı pırasayı yiyor ve tatatamm. Ben ise elimden geleni yapıp, her türlü bilgi kaynağına ve insana erişmeye çalışıp, sonunda duvara tosluyorum. Ama gerçek bu, gerçek olan onlar değil. Ya da bize gösterilen kadarını biliyoruz. Biliyorum, yalnız değilim😊

Neye göre ve kime göre kanaatkar olmak ya da kim olduğumuza göre mi bu düzeni sürdürmek? Bugün bunu düşündüm. Kurduğumuz düzenin en hakiki piyonu olup bu oyunda baş kahraman olmamıza rağmen en ağır görevleri yüklenmiş olmak mı? Sorunu sorun gibi görmeyip, konfor alanından hiç çıkmaya yeltenmemek mi, yoksa bir sonraki adıma geçip oyunu değiştirip, bize sunulan alandan hiç çıkmamış olmayı dilemek mi, yoksa oh be demek mi? Kimin hangisine muktedir olacağı bilinmez. Biz kadınlardan bahsediyorum. “Yuvayı dişi kuş yapar” sözünü duya duya büyümüş biz kadınlar, üzerimize yapışan sıfatları layıkıyla hak etmek için, bize hangi topu atarlarsa tutuyoruz. Ben öyleyim. Bunu da neden ben yapıyorum demiyorum. Fikrini ayan beyan söylemek seni biraz defolu yapıyor.Ben bunu yazınca bile, acaba nesi var da yazıyor deniyor. Evet, bunu duydum. Konu düz yoldan gidersen benimle ilgili değil. Ama dolaylı yoldan gidince evet düpedüz benimle ilgili. Kadınım ben, anne, evde çalışan anne, iş dışında çalışan anne ve işte çalışan anne. Konu benim ve hemcinslerimin sıfatları ve bu tuhaf sarmal ile ilgili. Her 8 Mart’ ta, her şiddet gündeme geldiğinde yazasım gelse de, beyhude diyor, vazgeçiyorum.Bize öğretilene göre, asıl önemli olan kuyruğunu tilki gibi dik tutmak. Sanki etraf denen güruh, bunu dayatıyor bize. Sen sen ol kızım, salma yelkenleri suya, dik dur diyor. Kadın, sıfatlarıyla, insanların, hem de çoğu hemcinsleri tarafından uydurulan yakıştırmalarıyla kadın, üzerine düşen düşmeyen her işi yaparak, yapmaya çalışarak var oluyor. Çocuklar mesela kadının. Çünkü anne. Mesela ben sadece çocuklarla özdeşim. Çoğu kimse benim hatırımı sormaz. Çocuklar nasıl der. Ya da ileride gerçekten bir kitap yazmak isteğim olduğunu söylediğimde, çocuklar ile mi ilgili olacak diye sorulabiliyor. Bazen, bu ara daha sık soruyorum kendime, Atiye dizisindeki gibi “Sen kimsin?” Ya da kimdin???

Buralarda bir söz var. Karnı dolu olmak. Konuşacaksın ama çıkmıyor laf. Belki istiyorsun söylesem diye, belki söylemesem daha iyi diye düşündüğünden olacak karnın böyle dolu işte. O kadar çok habere, bilgiye, sürekli değişime maruz kalıyoruz ki, gündem hızla değişiyor yaşadığımız yerlerde. Eskiden daha kesin tepkiler verirdim kendimce yanlış bulduğum her şeye.Sonra baktım bu cısss bir şey, susayım dedim. Epeydir de susuyorum. Düşündüğüm kendime. Ama insanın yaratılışı var, doğuştan gelen bir kendisi. Ki, coşkuyla bekliyor seni. Bazen hissederek yaşamak istiyorsun, sesli sesli gürlemek de yeri geldiğinde.
Bu düşünceler, lise arkadaşlarımla olan grubumuzdaki sohbetten sonra geldi aklıma. Şimdi cümleler kısa, kabul edişler sessiz, hayat olabildiğince hızlı, hissetmek o anda bile mıhlanıp kalamıyor. Bunun adı nedir bilmiyorum. Bazen tepkisizlik yoruyor beni, çabuk tüketmek her gündemi. Hislerim uyuşmuş gibi düşünüp, niye ben tepkisizleştim diyorum. Gücümün yettiğine çıkıyor sesim, sonrası pişmanlık. Keşke iletişim denen şu sihirli kelime öyle güzel vuku bulsa, öyle güzel anlatılabilse istediklerimiz, kırmadan, dökmeden. Ama mümkün değil, ne evladınla ne de bazen başkasıyla. O iletişim yolunu bulup hakkıyla yürütmek, hakkıyla anlamak ve anlaşılmak. Bugün yazasım var. Kusurlarım varsa yine affola. Bu arada mesaj kaygılı yazmıyorum. Yani anlattıklarım şikayet değil, tavsiye almayı da isteyerek yazmıyorum. Sadece paylaşmak istiyor, belki birinin dilinin ucundakini yazıya dökebilmiş olmayı umut ediyorum.