Bir şeyler yazabilmek benim adeta limanım… İçim dalgalanıyorken, suların durulduğu an, yazabildiğim zamanlar. Bazen; sanırım kafam gidiyor, eyvah diyorum. Gözümün önüne, eskilerden çokça okuduğum mizah dergilerindeki karikatürler geliyor. Birbiri ardına sanki o sayfaları çevirip, kendime uygun karikatürler seçerken buluyorum kendimi. Resimli hafıza diye bir kavram varsa bende ondan mevcut diyebilirim. İddia da edebilirim ama ispat noktasında birşey yapamam 🤗 Konuyu dallandırıp budaklandırma konusunda üstüme tanımıyorum desem yeridir. Sevdiğim bazı bloglar var. Mesela Blogcu Anne. #meğerbenfeministmişim etiketiyle bazı yazıları oluyor. Bu akşam, oldukça halsizdim. Geçmeyen kas ağrıları ve boyun ağrısından, çocukların uyuyup benim de başımı yastığa koyabilmem hayaliyle bir gayret yemekleri hazırladım. Her zamanki gibi çok huzurlu! bir ortamda yenen yemek sonrası, rutin bir şekilde yerleri siliyordum ki, (çünkü bizde yemeği çoğunlukla yer de yiyor), aklıma Leydi model Arçelik bulaşık makinesi geldi.(Tamamen çağrışım yöntemiyle geldi☺️) Sanırım Arçelik’ in Sir, Herr, Mr. sıfatlarıyla taçlandırdığı efsane bir bulaşık makinesi daha yok. Yani makinenin modeli bile dişil. Sonra, eve geçerken uğramıştım duygusu ile gelen eşimin ortalarda olmayıp, bir yerlerde uyuduğunu anladım. Ah dedim ben bu evin leydisiyim ya, koş kızım. Kerem sevdiğim orkidelerden birini çoktan kökünden sallayarak halletmiş, halının ortasına atmıştı. Aklıma yine o komik karikatürler geldi. Bak gerçek işte, hani çizgiydi dedim. Evin kadını tüm üzerine yapışan sıfatları layıkıyla taşıyan biri olmalı zaten. O kadar normalleştirildi ki biz kadınlar için her şey. Üzerime yapışan görevleri bir türlü azledemiyorum. Ha, bir de poh pohlanma kısmı var. Yani sadece bir kısmının başına geldiğini düşünüyorum, bana pek olmuyor. O da şöyle oluyor sanırım. On kaplan gücündesin, aslansın nevi şeyler ile, sürekli gaz verme durumunun hasıl olması da denebilir. Ama olmuyor sevgili okuyanlar. Bu biraz benim, biraz okuyanın, biraz da öylesine yaşayanın hayatı. Ne zaman farkındalık başlıyor, o zaman bir kurt kemiriyor aklını insan kadının. Yaa, diyorum,#meğerbenfeministmişim.

Benim, benden yaşça küçük arkadaşım Şeyma, duygu kavanozlarından bahsetti. Bir eğitimde hocası, duygularımızı zihnimizde kavanozlara yerleştirdiğimizden bahsetmiş. Bana bu örneği, benim ona gönderdiğim yazıya atfen anlatmaya başladı. Aramızda yıllar var, benzer hayatları da yaşamıyoruz. Ama, birbirimizin duygusuna teğet geçiyoruz. Dediğimizi anlıyoruz. Aslında böyle demek istedim ile başlayan cümleler yerine, daha içi dolu, tok cümleler var. İletişim böyle olsa gerek. Hep insanların birbirini anlamadığından, anlaşılamamaktan bahsederiz. Bu kadar kolay aslında. İşin sırrı, duygunun sana geçmesi, sende kalması. Gerçekten ortak bir hissi yaşamış olmak veya bunun üzerine kafa yorabilmekte iş. Ben seni anlıyorum diye cümleler kurarken biz, kendimiz nasıl anlarsak öyle anlamış oluyoruz. Yani, anlamak da öznel. Artık, anlayıp dinlemek makul olan değil sanki. Hep yargılamak, hep altında bir çapanoğlu aramak var. Hani, gerçekten ey insanoğlu idik biz, farklı farklıydık ama bir idik. Kendim dahil, ses yükselterek anlaşılmaya çalışmaktan, ülkemdeki gergin ruhların yarattığı duygu bulutu altında ezilmekten, en ufak bir anlaşmazlıkta, bir durum mu var birader? bakışından daha iyi bir havayı hep birlikte hak etmiyor muyuz? Sizce?