Araç kullanırken, yolda yürürken aklıma gelenler çağrışım yapar ve hiç düşünmediğim bir şey aklıma gelir. Herkes için böyle olduğuna eminim. Çünkü saniyeler içinde hiç düşünmediğiniz bir şey artık aklınızdadır. Böyle böyle tuhaf bir çağrışımla aklıma ben üniversite öğrencisi iken yayınlanan” Siyaset Meydanı” geldi. Yahu dedim, böyle bir program vardı. Severdim ben tartışma programlarını. Zira, insanlar bu kadar suratsız, birbirinin üzerine atlayacak kadar tahammülsüz değildi. Artık, bir şiirden alıntı yapıp şuraya yazayım desem, yok o olmayabilir, ya da şunu yazsam, hımmm var mıymış şu yazarda falsolu bir durum diye düşünür bulunuyorum kendimi. Ne diyordum, “Siyaset Meydanı”. Bir bölümünde programda “aşk” konuşulmuştu. Aşk, sadece iki insanın birbirine duyduğu o duygu seli, kimyanın değişmesi değil sadece, her anlamda aşk konuşulmuştu. Adı siyaset meydanı olunca, yine tartışma olmuştu ama kimse aşk konuşulacak, onca derdin arasında, ülkenin bir derdi bu mu kaldı dememiş, bilim insanı, avukat, doktor, bürokrat, bakan gelmiş, sabaha kadar bazen anlamlı, bazen gereksiz böyle böyle konuşmuş, biz de ertesi gün epey arkadaşlarla arkasından kritiğini yapmıştık. Eskiden böyle şeyler vardı. Belki halen vardır, ya ben ertesi gün kritik yapacak bir çevrede olmadığımdan yapamıyorumdur ya da artık sosyal medya denilen, bol gazlı, virajlı, çokça yalan içeren mecra onun yerini almıştır. Özledim desem başka mesaj, neydi o günler desem bir türlü. Ne diyeyim.

Bugün gözlerim dolu dolu oldu. “İnsanın çocukluğu ne zaman biter?” dedim kendime. 18 yaşını doldurunca mı, etrafında eskilerden kimse kalmayınca mı, güldüğün zamanlar daha da azalınca mı, taşınırken tüm fotoğraflar, imzalı kitaplar veya mektuplar kaybolunca mi? Ya da gözlerinin karası artık parlamıyor olunca mı? Tüm bunların ansızın veya yavaş yavaş olabileceğini hissettim. Hepimiz, hayatımızı bir hikâyeyi tamamlamak için yaşıyoruz. Hikâye tastamam olsa da, hep bir yanı yarım kalıyor. Daha ile başlayan cümleler kuruluyor giden kişinin ardından. Bugün Kemal Sayar’ ın bir cümlesini okudum. “Dünya heybetli sıçramalarla değil, sıradan insanın küçük dokunuşlarıyla onarılır.” Sonra aklıma, okuduğum bir kitaptaki roman kahramanının onu büyüten babaannesi ile kurduğu bağ geldi. Hayatını terk edilmiş torunu üzerine kuran babaannesini gerçekten sevmemiş bir kızın, hayatta olmasının kimse için bir anlamı olmadığını düşündüğü babaannesinin vefatından sonra, aslında ne kadar yalnız kaldığını hissetmesi öyle güzel anlatılıyordu ki. Kız, babaannesinin onun için hazırladığı, saklar diye düşündüğü her eşyayı çöpe atmış, evi de hızlıca elden çıkarmıştı. Sonrasında yaşadığı duygu, artık geçmişten bu güne onun tüm anılarına ortak birini artık hayatından çıkarmış olmanın rahatlığının(!) verdiği huzursuzluk ve bir an önce sona yaklaşma isteğiydi. Aslında kız, kendince ve tahminince hiç kimse için önemsiz babaannesinin tüm dokunuşları ile oluşturduğu hayatını, o olmadan sürdürmek için sabırsızlanıyorken, onsuz olmanın getirdiği boşluk ve hiç olma duygusunu taşıyamıyordu. Ben de bir gün hikayem yarım kalır diye korkuyorum. Evham yapmak adetim oldu bu ara. Yıllar geçtikçe yaşanacak olanlar, acaba birden mi yoksa yavaş yavaş mı bitiyor çocukluk dedirtti bana. Bu gün de böyle. Şubat 23, 2022.
#içimdengeldiyazdım

Hepimiz, “eskiden, biz çocukken, çocukların yaşındayken” ile başlayan cümleleri bu ara daha çok kurar olduk. Geçmişi mi özledik, yeniye mi tutunamadık, içimize sinmeyen ne vardı da, böyle karnımız ağrıyana kadar güldüğümüz anları sık sık hatırlar olduk? Birinci çoğul kişi ile kursam da cümlemi, benim aklıma gelen bu, son zamanlarda… Bazen elektrik kesintisi olurdu. Akşam bizim o bordo kadife üçlü koltukta üç kardeş o kadar çok gülerdik ki, güldükçe kudurur, karnımızın içi acır, elektriğin yeniden verildiğine üzülürdük. Ablam orta sehpanın üzerine çıkar, eline aldığı bir şeyi mikrofon yapar, biz de annemin yapma çiçeklerini koparır koparır assoliste☺️ fırlatırdık. Apartmanda tavla turnuvası olur, biz çocuklar, kardeşler bakkaldan doya doya panda yerdik. Pazarcıların pazar tahtalarını rampa yapan mahallenin haylazlarına☺️ uyup, iki teker üstünde gider, yara bere içinde dönerdik. Şimdi çocuklarıma bakıyorum ve içimden geçiriyorum. Gücümüz yettiğince herşeye yetişmeye çalışsak(m) da, onların da acaba gülmekten karnının içlerinin acıdığını hatırladıkları bir çocukluğu onlara verebilecek miyiz? Biz yeni nesil ebeveynler neyi nerede yanlış yaptık, yoksa bir çocuğu bir köy büyütür lafını çok mu kulak arkası ettik, çok mu yalnız kaldık, bırakıldık? Ocak 17, 2022